Το Τραγούδι της Εβδομάδας: Peter Hammill – “Too Many Of My Yesterdays” (Τόσα Πολλά Από Τα Χθες Μου)
Από Εύη Αλεξίου Στις 3 Οκτωβρίου, 2026
“Ένα τραγούδι, τουλάχιστον κατά την άποψή μου, δεν πρέπει να είναι διδακτικό… θα πρέπει να υπάρχουν «κενά» σε αυτό, στα οποία ο ακροατής μπορεί να εισάγει τη δική του κατανόηση και εμπειρία”.
Μία από τις πιο σημαντικές και επιδραστικές προσωπικότητες στην ιστορία της prog, αντισυμβατικός, οραματιστής, ο αιώνιος αναγγενησιακός άνθρωπος της prog και φαινομενικά απρόσβλητος από το πέρασμα του χρόνου και των τάσεων, ο Peter Hammill έχει συσσωρεύσει έναν εξαιρετικό κατάλογο μουσικής, τόσο ως σόλο καλλιτέχνης όσο και με τους θρυλικούς Van der Graaf Generator.
Το Τραγούδι της Εβδομάδας, που επιλέξαμε να ακούσουμε σήμερα, είναι το “Too Many Of My Yesterdays” από τον Peter Hammill. Κυκλοφόρησε το 1986 μέσα από το άλμπουμ “And Close As This”, ένα πιάνο μόνο και μια συγκλονιστική ερμηνεία γεμάτη αλήθεια σε ένα από ομορφότερα τραγούδια που έχουν ειπωθεί.

Γεννημένος στο Λονδίνο το 1948, ξεκίνησε την καριέρα του ως τραγουδιστής και στιχουργός των Van der Graaf Generator, του χαοτικού και εξαιρετικά επιδραστικού underground συγκροτήματος της δεκαετίας του ’70. Η νοοτροπία που έφεραν στη μουσική τους παραμένει χαρακτηριστικό του έργου του Hammill μέχρι σήμερα. Ιδρύθηκαν το 1967 και αποτελούν την επιτομή της art rock χωρίς συμβιβασμούς. Η περιπετειώδης, αψηφώντας τα διάφορα μουσικά είδη μουσικής του συγκροτήματος, με περίπλοκους στίχους και τα δραματικά φωνητικά του, τους χάρισαν τεράστια αναγνώριση από τους κριτικούς και ένα σκληροπυρηνικό παγκόσμιο cult κοινό. Το συγκρότημα διαλύθηκε αρχικά το 1978 και επανενώθηκε το 2005 για να ηχογραφήσει το “Present”, ένα άλμπουμ επανένωσης στο οποίο συμμετείχαν ο Hammill μαζί με τους Hugh Banton, Guy Evans και David Jackson.
“Είμαστε πολύ διαφορετικοί άνθρωποι, αλλά μας ενώνει ο κοινός στόχος να παίζουμε μαζί, να κάνουμε το σωστό και, φυσικά, να μην κάνουμε συμβιβασμούς”.
Ο Hammill γράφει μουσική σε όλη του τη ζωή, αδιάκοπα εφευρετικός και απρόβλεπτος, έχοντας εφαρμόσει το μοναδικό του όραμα σε όλα, από δακρυσμένες μπαλάντες μέχρι αφηρημένο θόρυβο, παραμένει απίστευτα δύσκολο να προσδιοριστεί ηχητικά.
Οι στίχοι του αποτελούν ένα ακόμη ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του έργου του. Έχει ασχοληθεί με μια σειρά από επαναλαμβανόμενα θέματα, όπως η αγάπη και οι ανθρώπινες σχέσεις, η γήρανση και ο θάνατος, η ανθρώπινη ανοησία, η αυτογνωσία και η ενδοσκόπηση, η πολιτική και η θρησκεία και συχνά περιλαμβάνουν επιστημονικές, λογοτεχνικές ή ιστορικές αναφορές.

Το μαρτύριο, η αμφιβολία, η απογοήτευση ήταν σχεδόν πάντα παρόντα. Μέσα σε μόλις μία στιγμή, η φωνή του μπορούσε να μεταλλαχθεί από μια παραπονεμένη κραυγή σε ένα απεγνωσμένο γρύλισμα. Η φωνή του είναι καθοριστική: τρυφερή, μερικές φορές εκπληκτικά άγρια, ικανή να κάνει μια προσωπική αμφιβολία να ακούγεται σαν μια διαμάχη που διεξάγεται μπροστά μας.
Αν και δεν έχει αποκτήσει ποτέ περιουσία από τη μουσική του, συνεχίζει με συνέπεια εδώ και δεκαετίες, σχεδόν απόλυτα αυτάρκης και με μια φανατικά πιστή βάση θαυμαστών, απολαμβάνοντας τη δημιουργική διαδικασία περισσότερο από ποτέ. Δημιουργεί άλμπουμ εντελώς μόνος του, χτίζοντας τραγούδια από το μηδέν στο οικιακό του στούντιο, αποφεύγοντας όλο και περισσότερο τις μουσικές συμβάσεις.
Συνεχίζει να υποστηρίζει την άποψη ότι είναι πιο σημαντικό να εφαρμόζεις την παιδεία, την ευφυΐα και το πάθος στη δημιουργία μουσικής παρά να κυνηγάς την εμπορική επιτυχία.

“Μία από τις λειτουργίες της τέχνης, είναι ότι, για τους καλλιτέχνες και το κοινό, υπάρχει μια απελευθέρωση που προέρχεται από το να έχουν αντιμετωπίσει κάτι, να έχουν περάσει από κάποιο είδος κάθαρσης. Σε απελευθερώνει ώστε να μην έχεις αυτό το άγνωστο βάρος στους ώμους σου για πάντα”.
Οι λιγοστές και σπάνιες ζωντανές εμφανίσεις του αποτελούν ξεχωριστό καλλιτεχνικό γεγονός καθώς μια βραδιά με τον Hammill είναι από μόνη της μια συναρπαστική εμπειρία με συνδυασμό απροσδόκητων ενορχηστρώσεων από όλες τις περιόδους της καριέρας του.

“Too Many Of My Yesterdays” (Τόσα Πολλά Από Τα Χθες Μου)
So many years ago, I thought you were the one –
Who knows when people change, surrender into strangeness
Adrift upon their lives, encompassed by the past?
Who knows which one becomes the last goodbye?
Don’t try to tell me nothing dies
Don’t try to tell me nothing’s changed
Don’t try to tell me nothing’s new
Too many of my yesterdays belong to you
Tell me about it, talk to me –
I hear it coming, I feel it coming
The way you want this thing to be
You’re only trading on our memories
Don’t go and say you still love me
I shelved my broken heart, I put you from my mind
I got up from my knees, I picked up all my pieces
But seeing you again puts shakes into my soul
Just when I think I’m finally over you
Don’t come and show me that’s not true

Πριν από τόσα χρόνια, νόμιζα ότι εσύ ήσουν αυτός –
Ποιος ξέρει πότε οι άνθρωποι αλλάζουν, παραδίδονται στην παραδοξότητα
Παρασυρμένοι στις ζωές τους, περικυκλωμένοι από το παρελθόν;
Ποιος ξέρει ποιο γίνεται το τελευταίο αντίο;
Μην προσπαθείς να μου πεις ότι τίποτα δεν πεθαίνει
Μην προσπαθείς να μου πεις ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει
Μην προσπαθείς να μου πεις ότι τίποτα δεν είναι καινούργιο
Πάρα πολλά από τα χθες μου ανήκουν σε σένα
Πες μου γι’ αυτό, μίλα μου –
Το ακούω να έρχεται, το νιώθω να έρχεται
Όπως θέλεις να είναι αυτό το πράγμα
Εμπορεύεσαι μόνο με τις αναμνήσεις μας
Μην πας και πεις ότι ακόμα με αγαπάς
Έβαλα την πληγωμένη μου καρδιά στο ράφι, σε έβγαλα από το μυαλό μου
Σηκώθηκα από τα γόνατά μου, μάζεψα όλα μου τα κομμάτια
Αλλά το να σε βλέπω ξανά με τρέμει η ψυχή
Ακριβώς όταν νομίζω ότι επιτέλους σε ξεπέρασα
Μην έρχεσαι και μου δείχνεις ότι αυτό δεν είναι αλήθεια

“TivoliRadio”, το αιρετικό ραδιόφωνο της οικογένειας του Yellow Radio FM 101.7, ένα καθαρά μουσικό ραδιόφωνο, για τους εραστές της καλής ξένης μουσικής!
Ελάτε μαζί μας συνοδοιπόροι σε μια μοναδική περιπέτεια που μας απελευθερώνει, μας προκαλεί, μας εμπνέει… Στο μουσικό κρησφύγετο της απέναντι όχθης…!!! https://tivoliradio.gr/