Θρίλερ που αξίζουν στο Netflix: Μένουμε στο σπίτι και προτείνουμε μετά την «Πλατφόρμα» ακόμα μία ταινία έξω από τα γνωστά στερεότυπα… «The Silence»

Από Στις 17 Απριλίου, 2020

Στο The Silence του John R. Leonetti παρακολουθούμε τον αγώνα επιβίωσης της νεαρής Ally Andrews (Kiernan Shipka, The Blackcoat’s Daughter aka February) και της οικογένειάς της, εναντίον κάποιων τερατωδών πλασμάτων που κατέκλυσαν τον πλανήτη και τα οποία εντοπίζουν τα θηράματα τους μέσω της πρόκλησης θορύβου.

Γράφει: Βασίλης Γιαννάκης

Η Ally έχει χάσει την ακοή της όταν ήταν 13 χρονών και επομένως είναι εξοικειωμένη στο να ζει μέσα στη σιωπή.

Το γεγονός ότι η οικογένειά της γνωρίζει τη νοηματική, θα παίξει καταλυτικό ρόλο στο να αντιμετωπίσουν τον υπερφυσικό κίνδυνο.

Το The Silence ήταν το πρώτο βιβλίο τρόμου (γραμμένο από τον Βρετανό Tim Lebbon) που εισήγαγε στη μυθοπλασία την ιδέα ενός κόσμου όπου η πρόκληση θορύβου οδηγεί σε βέβαιο θάνατο.

Το μυθιστόρημα είχε εκδοθεί πολύ πριν τη δημιουργία της ταινίας A Quiet Place που παρακολουθήσαμε πέρυσι.

Η ταινία του Leonetti αποτελεί ουσιαστικά την οπτικοποίηση του «αυθεντικού» υλικού.

Μετά το Bird Box, όπου οι ήρωες καλούνται να ζήσουν σε ένα περιβάλλον όπου απαγορεύεται να δούνε, το Netflix πέρασε στη συγκεκριμένη ιδέα, γεγονός που σε κάποιο βαθμό είναι αναμενόμενο.

Οι συγκρίσεις βέβαια με το A Quiet Place είναι μοιραίες και αναμενόμενες.

Θα έλεγα ότι το The Silence εστιάζει περισσότερο στο Οrigin του όλου αποκαλυπτικού γεγονότος που βύθισε τον κόσμο στη σιωπή, σε αντίθεση με το A Quiet Place το οποίο ξεκινάει ήδη σε έναν τέτοιο κόσμο.

Στο The Silence παρακολουθούμε τις πρώτες μέρες της καταστροφής.

Ο Leonetti αναδεικνύει το υλικό στο οποίο βασίστηκε, χτίζοντας την πλοκή και την ατμόσφαιρα με υποδειγματικό τρόπο και παρέχοντας έντονο σασπένς στις σκηνές που απαιτείται.

Δυστυχώς κάπου προς το τέλος, γίνεται μια επιτάχυνση των γεγονότων που δίνει την αίσθηση ότι προσπάθησε να «χωρέσει» πολλές εξελίξεις του βιβλίου μέσα σε λίγο χρόνο.

Δεν μπορώ να πω ότι απέτυχε, ωστόσο αυτή η ενέργεια λειτουργεί κάπως αποκλιματικά και κάπου χαλάει την όλη δομή που έχει δημιουργηθεί.

Ωστόσο το The Silence καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο καθ’ όλη τη διάρκειά του.

Σε ρουφάει στον κόσμο του και δεν σε αφήνει παρά μόνο όταν πέφτουν οι τίτλοι του τέλους.


Πείτε μας την άποψη σας

Αφήστε το σχόλιο σας

Το Ε-mail σας δεν θα δημοσιευθεί.Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά.



Τώρα παίζει

Title

Artist

Background